Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

DIY μπάλες Χριστουγέννων

Δεν είχα σκοπό να κάνω τόσο νωρίς χριστουγεννιάτικη ανάρτηση, όμως δύο είναι οι λόγοι που τελικά το έκανα...
Αρχικά δεν άντεχα να βλέπω πια αυτά τα πολύχρωμα, ανοιξιάτικα λουλούδια να κρέμονται από το θαλασσόξυλο. Πέρασε, η άνοιξη, το καλοκαίρι, κοντεύει να περάσει και το φθινόπωρο, μα τα λουλούδια εκεί, αμετακίνητα! Κι ενώ σε όλο το υπόλοιπο σπίτι τα χρώματα είναι ζεστά και φθινοπωρινά, ο τοίχος αυτός έμοιαζε βγαλμένος από άλλη εποχή. Κυριολεκτικά!



Δεύτερον κυκλοφόρησε το φυλλάδιο, το οποίο στάθηκε αφορμή να ετοιμάσω μια σειρά από χριστουγεννιάτικες μπάλες. Αναφέρομαι στο φυλλάδιο της Leroy Merlin και τις diy μπάλες σε διάφορα μεγέθη, που διαθέτει στην γκάμα της.

Τις μπάλες λίγο-πολύ τις γνωρίζουμε πια όλοι. Είναι αυτές που ανοίγουν και μέσα τους τοποθετείς ό,τι θέλεις. Εγώ ετοίμασα μία για κάθε στυλ (Art Deco, Traditional, Nordic, Botanic) και αφού φωτογραφήθηκαν για το φυλλάδιο (κλικ εδώ αν θέλεις να τις δεις), επέστρεψαν στα χέρια μου. Ευκαιρία λοιπόν να φύγουν τα λουλούδια από τη μέση και να κρεμαστούν οι μπάλες!

Γεμισμένες με χρυσές και ασημένιες πέρλες, με συνθετικό χιόνι και γκι, με φυσικά υλικά όπως κουκουνάρια, πεύκο ή τούγια, με ένα παραμυθένιο σπιτάκι ή ακόμη και με σοκολατένια κουφέτα σε κόκκινο και πράσινο, έδειξαν πολύ όμορφα στο θαλασσόξυλο!



Το κομμάτι ξύλου στολίστηκε επιπλέον με μια πράσινη γιρλάντα, ενώ πάνω του κόλλησα ψεύτικα δέντρα και σπιτάκια, ώστε να δείξει πιο πλούσιο.


Κι επειδή στολισμοί δίχως λαμπιόνια δε γίνονται, έβαλα και μια σειρά από λαμπάκια γύρω γύρω, που με τη λάμψη τους ομορφαίνουν τα βράδια μας. 


Το υπόλοιπο σπίτι ωστόσο, δεν είναι στολισμένο. Φοράει ακόμη τα φθινοπωρινά του, αν και τα παιδιά μας παρακαλάνε σχεδόν καθημερινά να κατεβάσουμε το δέντρο. Θα έρθει κι η σειρά του κάπου εκεί προς το τέλος του μήνα... Ως τότε όμως πρέπει πολλά ακόμη να γίνουν.

Καλημέρα σε όλους εκεί έξω. Μια ανάσα πριν το Σαβ/κο κι εύχομαι να περάσετε όμορφα!

Litsa

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Προσωποποιημένα δώρα για συγγενείς, φίλους ή δασκάλους

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ανέβασα για πρώτη φορά τις πέτρες που άρχισα να ζωγραφίζω. Σιγά-σιγά στην αρχή κι έπειτα πιο εντατικά, μιας και με την εμπιστοσύνη σας ετοίμασα για εσάς δώρα φίλων, συγγενών, δασκάλων... Έτσι δημιουργήθηκε και το μικρό μου e-shop στο jamjar! 

Από εκείνη την πρώτη μέρα που "βγήκαν" στον αέρα οι μικρές μου δημιουργίες, με τιμάτε συνεχώς με την εμπιστοσύνη σας! Έτσι τους τελευταίους μήνες ετοίμασα διάφορες πέτρες, όπως εσείς μου τις ζητήσατε, γραμμένες με τα ονόματα ή τα μηνύματα που επιθυμούσατε.


Ακόμη και για γάμο ζωγράφισα μία πέτρα και η αλήθεια είναι, ότι ήταν για μένα μια πολύ ωραία πρόκληση! Ως σύμβολο σταθερότητας, αναγράφηκε στην επιφάνειά της η ημερομηνία γάμου του ζευγαριού με χρυσά γράμματα σε λευκό φόντο.


Προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, ετοίμασα για τους αγαπημένους σε εσάς δασκάλους πέτρες σε όλα σχεδόν τα χρώματα. "Άνθρωποι που εμπνέουν τα παιδιά μας, αξίζουν ένα ξεχωριστό δώρο" έτσι μου λέγατε και η αλήθεια είναι ότι κάθε σας λόγος με συγκινούσε το ίδιο! Έτσι δημιουργήθηκαν όλες αυτές οι πέτρες, γλυκές και πολύχρωμες σαν καραμέλες.


Λίγο αργότερα άρχισα να ζωγραφίζω και επάνω σε ξύλο, αφού είναι πιο ελαφρύ, οπότε τα μικρά στολίδια εύκολα μπορούν να κρεμαστούν στον τοίχο ή σε κλαδιά. Έτσι άρχισα να γράφω μηνύματα κι επάνω σε ξύλινες καρδιές και αστέρια. Όχι μόνο για δασκάλους, αλλά και για ανίψια σας, φίλους ή για προσωπική σας χρήση!


Τις τελευταίες ημέρες εντάχθηκαν στο e-shop νέες δημιουργίες με κύριο υλικό το ξύλο.
Ροδέλες από ξύλο σημύδας,  ζωγραφισμένες στο χέρι και σε μεγάλο μέγεθος (με διάμετρο 16 εκ. περίπου), ώστε να μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν σε κάποιο ράφι ή έπιπλο ως διακοσμητικά αντικείμενα.



Σελιδοδείκτες φτιαγμένοι από ξύλινες χάντρες - ζωγραφισμένες στο χέρι - και χρωματιστές κορδέλες, αποτελούν ιδέα για ένα παιχνιδιάρικο, χειροποίητο δώρο. 


Τέλος, ζωγράφισα μία σειρά από ξύλινα πινακάκια, που θα μπορούσαν να στολίσουν ένα παιδικό δωμάτιο ή ακόμη και το γραφείο σας.

Το πρώτο που είχα ζωγραφίσει, ήταν αυτό με το μήνυμα του Πίτερ Παν, με σκοπό να στολίσει ένα αγορίστικο δωμάτιο.


Σκέφτηκα ότι πρέπει να ετοιμάσω κάτι και για κορίτσια κι έτσι προέκυψε το παρακάτω πινακάκι...


 Ενώ αυτό θα μπορούσε να μπει σε οποιοδήποτε παιδικό δωμάτιο.


Και τέλος αυτό, το οποίο είναι πολύ αγαπημένο, μιας και πράγματι η κάθε μας μέρα θα έπρεπε να είναι πασπαλισμένη με κομφετί! Το ζωγράφισα με σομόν, λευκό, μαύρο και χάλκινο, έχοντας στο μυαλό μου εμάς τους ενήλικες και όχι τα παιδιά, γιατί από εμάς λείπει το κομφετί νομίζω... Άρα θα στόλιζε επιτυχώς τον τοίχο κάποιου γραφείου!


Αυτά και άλλα θα βρείτε στο e-shop μου, μαζί με όλες τις πληροφορίες και αρκετές ακόμη φωτογραφίες, ώστε να έχετε μια καλύτερη εικόνα των προϊόντων . Ωστόσο για οποιαδήποτε ερώτηση ή διευκρίνιση είμαι πάντα στη διάθεσή σας!

Τώρα παλεύω να ετοιμάσω τα χριστουγεννιάτικα δημιουργήματα, αλλά προς το παρόν είναι αρκετοί οι παράγοντες που δυσκολεύουν το έργο αυτό... Αν όμως τα καταφέρω τελικά, τότε θα τα ξαναπούμε σύντομα με νέα δημιουργήματα σε κλίμα χριστουγεννιάτικο.

Ως τότε σας ευχαριστώ ξανά και ξανά για τη στήριξή σας και τα υπέροχα λόγια σας! Ευχαριστώ από καρδιάς!

Σας φιλώ με ευχές για μια ομαλή εβδομάδα!
Καλημέρα

Litsa

Υ.Γ. περισσότερες εικόνες από πέτρες και ξύλα που ζωγραφίστηκαν μετά από ειδική παραγγελία ή όχι, θα δείτε σε παλιότερες αναρτήσεις εδώ: http://fraulitsasworld.blogspot.gr/p/stones-by-lts.html

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Χειροποίητα δώρα

Οι ευχές και τα λόγια σας, η ανταπόκρισή σας και η ειλικρινή σας φροντίδα στην τελευταία ανάρτηση, ήταν πραγματικά συγκινητική! Σας ευχαριστούμε πολύ για κάθε όμορφο λόγο, για κάθε σημαντική ευχή, για κάθε υπέροχη σκέψη!
Συνεχίζουμε από εκεί που σταματήσαμε, μιας και αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Άλλωστε αυτό θα ήθελε κι εκείνος...

Παρατηρώ σιγά σιγά το περιβάλλον γύρω μας να αλλάζει. Οι βιτρίνες φορούν τα γιορτινά τους, που και που παίρνει το μάτι μου λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, κάποιοι είδα ότι στολίσατε ήδη, μάλιστα κάπου πήρε το αυτί μου και χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η αλήθεια είναι ότι εμείς δεν είμαστε ακόμη σε φάση στολίσματος, αν και τα παιδιά πετούν τη σκούφια τους έστω και για λίγα λαμπάκια. Όμως το φθινόπωρο δεν το χάρηκα ακόμα και τώρα που έπιασαν τα πρωτοβρόχια το απολαμβάνω περισσότερο και θέλω να του δώσω λίγο χρόνο ακόμη, πριν να μπει οριστικά ο χειμώνας!

Πριν λίγες μέρες με αφορμή μια γιορτή, ετοίμασα τρεις μικρές φθινοπωρινές συνθέσεις για μερικούς φίλους. 
Καθώς επιστρέφαμε από το σχολείο με τα παιδιά, μαζέψαμε φύλλα πράσινα και κόκκινα. Είχα αγοράσει εδώ και καιρό τρία κεριά σε διαφορετικές αποχρώσεις και τρία μεταλλικά πιατάκια για τη σύνθεση.  Όλα τα υπόλοιπα τα είχα ήδη στη διάθεσή μου, όπως μικρά κουκουνάρια, βελανίδια και διάφορους άλλους καρπούς.


Πρώτα απ' όλα άλειψα τα φύλλα με κόλλα για ντεκουπάζ, η οποία σφραγίζει τους πόρους των φύλλων, με αποτέλεσμα να κρατούν την υγρασία τους. Έτσι αντέχουν περισσότερο καιρό, δίχως να μαραθούν και να ξεραθούν άμεσα. Εκτός αυτού αποκτούν και μια όμορφη γυαλάδα.


Με τη θερμόκολλα σταθεροποίησα τα φύλλα επάνω στο πιατάκι κι έπειτα κόλλησα τα κεριά. Γύρω τους κόλλησα τους υπόλοιπους καρπούς, και στο τέλος τύλιξα γύρω από τα κεριά λίγο σχοινάκι για να ομορφύνει η εικόνα τους.


Έτοιμα πια, τα τύλιξα μέσα με διάφανο σελοφάν περιτυλίγματος και τα παρέδωσα με αγάπη στους φίλους μας.


Ξέρω ότι δεν θα κρατήσουν πολύ. Ίσως μέχρι να καεί το κερί... όμως ειλικρινά δεν με πειράζει. Άλλωστε είναι κάτι φθινοπωρινό και το φθινόπωρο σε λίγο καιρό θα δώσει τη θέση του στον χειμώνα. Μου αρκεί που τους άρεσε και που θα τους κρατήσει συντροφιά για λίγες ακόμα βραδιές μέχρι τα Χριστούγεννα!


Δεν έμεινε πολύς καιρός και σε λίγο οι αναρτήσεις θα γεμίσουν πολύχρωμες μπάλες και λαμπερά στολίδια. Ως τότε όμως μπορούμε να απολαύσουμε τη φύση στα καλύτερά της, ντυμένη με τα πιο ζεστά της χρώματα!


Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι!


Litsa

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Ένα ακόμη αντίο...

Ήταν δύσκολος για μας ο Οκτώβρης. Ζόρικος πολύ και στο τελείωμά του άφησε πίσω του ένα κενό, αφού ζήσαμε την απώλεια του πεθερού μου. Όταν γνωρίζεις ότι κάποιος άνθρωπος δικός σου υποφέρει, είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς σε οτιδήποτε άλλο, ενώ κάθε χαρά τη ζεις κατά το ήμισυ. Η απόσταση έρχεται να κάνει ακόμη πιο δύσκολη την όλη κατάσταση και σε κάθε κλήση κοιτάζεις το τηλέφωνο με αγωνία... Όμως η κατάσταση ήταν δυστυχώς μη αναστρέψιμη κι έφτασε η ώρα, που πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την μεγάλη αυτή απώλεια...

Η καθημερινότητά μας άρχισε να μπαίνει σιγά σιγά και σταθερά στους συνηθισμένους ρυθμούς της. Το σπίτι φόρεσε επιτέλους τα χειμερινά του και τώρα ταιριάζει άψογα με τον καιρό που κρυώνει όλο και περισσότερο. 



Νομίζω πως από τις πρώτες μου κινήσεις ήταν να ξαναπιάσω τα πινέλα, μιας και πιστεύω απόλυτα στη θεραπευτική επίδραση της δημιουργικότητας. 
Όλα είχαν μείνει πίσω εδώ και καιρό κι ενώ είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι δεν θα αφήσω τίποτα για την τελευταία στιγμή, τελικά ο παράγοντας "ζωή" μου θύμισε για άλλη μια φορά, ότι τα προγράμματα και τα πλάνα υπάρχουν είτε για να πάρουν παράταση, είτε για να επαναπροσδιοριστούν...
Το περασμένο Σάββατο όμως κάθισα μπροστά από τον πάγκο εργασίας, άναψα κεριά και ξεχάστηκα πιάνοντας ξανά πινέλα, χρώματα, ξύλα και πέτρες!



Η περασμένη Κυριακή ήταν άλλη μια ήσυχη μα πολύ όμορφη μέρα, αφού μετά από πολύ καιρό καταφέραμε να κάνουμε οικογενειακώς μια βόλτα. Ξέρετε, από εκείνες τις ημέρες που ξεκινούν δίχως σπουδαία σχέδια και προσδοκίες και καταλήγουν να είναι πολύ ξεχωριστές! Βρεθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας και εντελώς τυχαία διαπιστώσαμε ότι η είσοδος σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία ήταν ελεύθερη, οπότε καταλήξαμε στο πιο όμορφο σημείο της πρωτεύουσας, την Ακρόπολη. 



Ήταν η πρώτη φορά για εμένα στην Ακρόπολη και η αλήθεια είναι ότι πολλά σε εντυπωσιάζουν εκεί πάνω: η θέα, ο Παρθενώνας, η ομορφιά, το τοπίο... Όμως το συναίσθημα, αυτό δηλαδή που νιώθεις αντικρίζοντας για πρώτη φορά από κοντά όλο αυτό, για το οποίο διαβάζεις από παιδί σε βιβλία ιστορικά, τουριστικά ή λογοτεχνικά... είναι ασύγκριτο με κάθε θέα. Σε όσες ταινίες ή ντοκιμαντέρ κι αν έχεις δει τον Παρθενώνα, πρέπει να τον δεις με τα ίδια σου τα μάτια, γιατί αξίζει να νιώσεις το δέος και τον θαυμασμό!


Και κάπως έτσι οι ημέρες κυλούν. Ο χρόνος λειτουργεί θεραπευτικά σε κάθε μελαγχολική σκέψη ή στην πεσμένη διάθεση, το ίδιο και η συντροφιά των φίλων ή ακόμη και η ενασχόληση με την κουζίνα. 


Μα η ανάμνηση του ανθρώπου μένει για πάντα εκεί, πιο δυνατή από ποτέ! Μόλις το μυαλό ηρεμήσει, έρχεται σαν μικρή λάμψη να σου θυμίσει κοινές στιγμές, χαμόγελα, συζητήσεις, εμπειρίες. Να σου θυμίσει το πέρασμά του. Εκεί... στις αναμνήσεις μας κρατιέται ζωντανός!

Για την ίδια εικόνα έγραφα το καλοκαίρι του '14
"Ο παππούς που κρατά από το χέρι τον μικρότερο εγγονό του, την ώρα του αποχωρισμού. Ο μεγαλύτερος κι ο μικρότερος, ο γηραιότερος κι ο νεότερος, δυο γενιές τόσο διαφορετικές, που τις χωρίζουν 80 ολόκληρα χρόνια. Μα για δείτε τις πιασμένες χέρι-χέρι, πόσα κερδίζει η μια απ' την άλλη... Τόσο ελπιδοφόρο!".


Καλημέρα... πάντα καλημέρα!

Litsa